Skamieniałości prehistorycznych lasów deszczowych ukryte w zardzewiałych skałach Australii

Skamieniałości prehistorycznych lasów deszczowych ukryte w zardzewiałych skałach Australii

Tableland Central Australia, setki mil na północny zachód od Sydney, jest dziś zdominowana przez wysokie trawy i drzewa. Ale naukowcy odkryli niedawno, że niektóre z rdzawych skał na tym obszarze kryją ślady bujnego lasu deszczowego, który pokrywał ten obszar 15 milionów lat temu w epoce miocenu.

Obszar McGraths Flat nie jest jedynym mioceńskim osadem w Australii, ale te nowe skamieliny są dobrodziejstwem skamieniałości ze względu na ich niezwykłą ochronę. W ciągu ostatnich trzech lat paleontolodzy wykopali kwiaty, owady, a nawet ptasie pióra.

odkrycia naukowców, Opublikowano w piątek w czasopiśmie Science Advances, pomógł bardzo szczegółowo zrekonstruować australijski mioceński las deszczowy, a miejsce to „otwiera zupełnie nowe pole eksploracji dla paleontologii australijskiej” – powiedział Scott Hocknall, paleontolog z Museum of Queensland, który nie był zaangażowany w badania.

Piętnaście milionów lat temu rzeka wyżłobiła las, pozostawiając Rainbow Lake (znane jako Billabong w Australii) za sobą w McGraths Flat. Ta stojąca sadzawka, prawie pozbawiona tlenu, utrzymuje padlinożerców na miejscu, umożliwiając gromadzenie się materii roślinnej i zwłok zwierzęcych. Gdy bogaty w żelazo spływ z pobliskich Gór Bazaltowych przedostał się do Billabong, niskie pH basenu spowodowało wytrącanie żelaza i hermetyzację materii organicznej. W rezultacie skamieliny w McGraths Flat zostały zachowane w gęstym, bogatym w żelazo minerale znanym jako getyt.

Dr Hocknall powiedział, że ta metoda fosylizacji jest rzadkością. Ponieważ wysokiej jakości skamieliny rzadko znajdują się w złożach żelaza, paleontolodzy często je przeoczają. Jednak skamieliny z McGraths Flat pokazują, że getyt, który jest powszechny w Australii, może wytwarzać imponujące skamieliny.

„Nie brakuje getytu” – powiedział dr Hocknall. „Jesteśmy w zasadzie krajem, który rdzewieje”.

Ze względu na swoje pochodzenie z barwienia żelazem, wiele kraterów McGraths Flat mieni się metalicznym połyskiem. Oprócz dziewiczych roślin, getyt pełza ze skamieniałymi owadami. Badacze odkryli miniaturową grupę gigantycznych cykad, ważek i pasożytniczych os, kiedy oddzielili kamienne płyty w kolorze cegły. Wiele z nich jest wyjątkowo dobrze zachowanych – niektóre starożytne muchy noszą szczegółowe odciski ich złożonych oczu.

Na stronie pojawiło się również kilkanaście starożytnych pająków. Podczas gdy owady mają silne egzoszkielety, Michael Friese, wirusolog i paleontolog z University of Canberra oraz współautor badania, porównuje pająki do „worków gąbczastego płynu”. W rezultacie zapis kopalny pająków w Australii praktycznie nie istniał przed McGraths Flat.

Skamieliny zostały tak dobrze zachowane, że paleontolodzy byli w stanie zaobserwować relacje między gatunkami – co według Matthew McCurry’ego, kuratora paleontologii w Muzeum Australijskim i głównego autora badania, często jest trudne do przeanalizowania na podstawie skamielin. Na przykład zespół zaobserwował pasożyty zakotwiczone w ogonie ryby i nicienie, które przeniknęły do ​​chrząszcza długorogiego.

Dr Freese użył mikroskopii elektronowej i technik mikroobrazowania do zbadania mieszkańców lasu deszczowego. Fotografując skamieniałą muchę, dr Freese odkrył kępkę pyłku na głowie owada przypominającą pszczołę.

„Możemy powiedzieć, który kwiat odwiedziła ta błoniasta, zanim wpadła do wody i nagle skończyła” – powiedział dr Freese. „Nie byłoby to możliwe, gdyby jakość konserwacji nie była wysoka”.

Pyłek ujawnił również, że las deszczowy był otoczony przez bardziej suche środowiska, co sprawia, że ​​prawdopodobnie McGraths Flat reprezentuje skrawek lasu pozostawiony po większym. Według dr McCurry ma to sens, biorąc pod uwagę trendy klimatyczne w miocenie.

Kiedy te owady roiły się wokół skażonych żelazem billabong, Australia dryfowała na północ, z dala od Antarktydy. Podczas podróży jej klimat dramatycznie wysychał, powodując cofanie się lasów deszczowych i prowadząc do wymierania na dużą skalę.

Naukowcy uważają, że McGraths Flat daje wgląd w to, jak ta dramatyczna zmiana klimatu wpływa na określone gatunki w ekosystemie lasów deszczowych. Na przykład, niektóre owady znalezione na McGraths Flat tolerowały suchsze warunki, podczas gdy inne występują obecnie tylko w pozostałych zagłębieniach lasów deszczowych północnej Australii.

„Badając te ekosystemy kopalne, możemy zobaczyć, które gatunki najlepiej przystosowały się do tych zmian” – powiedział dr McCurry. „Możemy przewidzieć, które z nich są najbardziej zagrożone pod względem przyszłych zmian”.

Dr Freese powiedział, że McGraths Flat jest szczególnie przydatne do odbudowy starożytnych ekosystemów ze względu na różnorodność gatunków, które je zachowały.

„Nasza strona jest inna, ponieważ zawiera maleńkie skamieliny, ale w końcu myślę, że powie nam więcej o tym, co wydarzyło się w ekosystemie” – powiedział dr Freese. „Nie musisz szukać jednotonowego ptaka grozy, żeby opowiedzieć tę historię”.

You May Also Like

About the Author: Ellen Doyle

„Amatorski praktykujący muzykę. Wieloletni przedsiębiorca. Odkrywca. Miłośnik podróży. Nieskrępowany badacz telewizji”.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *