60 lat po kryzysie kubańskim, w momencie dotknięcia wojny nuklearnej

60 lat po kryzysie kubańskim, w momencie dotknięcia wojny nuklearnej

Pierwsza poprawka:

16 października tego roku mija 60. rocznica najbardziej napiętego epizodu zimnej wojny: kryzysu kubańskiego. Wojna nuklearna między Związkiem Radzieckim a Stanami Zjednoczonymi miała miejsce po tym, jak Moskwa zdecydowała się rozmieścić pociski nuklearne średniego zasięgu na tej karaibskiej wyspie. Napięcie zostało rozwiązane po ustnym porozumieniu między Kennedym i Chruszczowem 13 dni po rozpoczęciu kryzysu.

Kryzys rozpoczął się we wtorek, 16 października 1962 roku, kiedy jego doradca MacGeorge Bundy powiedział tego ranka byłemu prezydentowi Johnowi Fitzgeraldowi Kennedy’emu, że w poprzednich dniach amerykański U-2 zrobił kilka zdjęć tego, co zrobili. Wyglądały jak sowieckie bazy z pociskami średniego zasięgu na wyspie Kuba. Sytuacja poważnie szkodliwa dla bezpieczeństwa Stanów Zjednoczonych.

Stosunki między Stanami Zjednoczonymi a Kubą są napięte od rewolucji 1959 r.

Stany Zjednoczone od dziesięcioleci są głównym dobroczyńcą kubańskiej gospodarki, zwłaszcza poprzez import cukru. Ale jego relacje z tym narodem pogorszyły się, zwłaszcza po rewolucji, która wyprowadziła Fidela Castro do władzy w 1959 roku.

W 1961 r. rząd kubański zdołał udaremnić próbę inwazji przeciwników, zachęcaną przez Stany Zjednoczone, tak zwaną Lądowisko w Zatoce Świń. Castro uniknął kilku prób zakończenia życia, aby odsunąć go od władzy. Zwiększyło to nieufność nowych przywódców rewolucyjnych do Stanów Zjednoczonych, co nieuchronnie zbliżyło ich do ich największego rywala: Związku Radzieckiego.

Pociski zainstalowane na Kubie przez Związek Radziecki początkowo były niezdecydowane ze strony rządu kubańskiego, ale ostatecznie zostały zainstalowane. Miał średni zasięg, co umożliwiało strzelanie na odległość 2000 km, co czyniło amerykańskie miasta, takie jak Nowy Orlean, Atlanta czy Waszyngton, podatnymi na ataki atomowe. Prawdziwe zagrożenie dla Ameryki.

W pierwszych dniach świat nie był świadomy tego, co się dzieje, i aż tuzin doradców prezydenta Kennedy’ego debatowało podczas tych pierwszych dni, co robić i jak zareagować.

Doradcy wojskowi zwykle przeprowadzali niespodziewany atak na Związek Radziecki, a nawet unieważnili reakcję nuklearną, ale inny sektor wybrał strategię dyplomatyczną i negocjacyjną, której towarzyszyły ostre działania, takie jak blokada morska.

Blokada morska Kuby była odpowiedzią Stanów Zjednoczonych

Kennedy przemówił do narodu dopiero 22 października, sześć dni po tym, jak dowiedział się o tej wiadomości i po kilku plotkach medialnych o sytuacji.

Tym samym w swoim przemówieniu potwierdził istnienie pocisków: „W zeszłym tygodniu jednoznacznie udowodniono, że na wyspie Kuba przygotowywana jest seria ofensywnych baz rakietowych. możliwość uderzenia na półkulę zachodnią”.

Stany Zjednoczone nałożyły na wyspę Kubę całkowitą blokadę w celu uniemożliwienia Związkowi Radzieckiemu przenoszenia i instalowania większej liczby pocisków na wyspie. Nic nie zatrzymało Moskwy, która była gotowa przełamać blokadę na Kubę. Sytuacja ta zwiększyła napięcie w obliczu możliwej bezpośredniej konfrontacji między dwoma supermocarstwami.

Przez kilka dni żadna ze stron nie wydawała się skłonna do poddania się pomimo dyplomatycznych wysiłków niektórych osób, aby zapobiec zjednoczeniu się katastrofy.

Rola dyplomacji była kluczowa w rozwiązaniu kryzysu

Na szczególną uwagę zasługuje praca amerykańskiego dziennikarza ABC Johna Scully’ego, który prowadził negocjacje z agentem sowieckiego KGB i ostrzegał przed możliwą inwazją na wyspę, bez zgody Amerykanów, której służyli Sowieci. odzwierciedla.

Przywódca ZSRR Nikita Chruszczow zwrócił się bezpośrednio do prezydenta Kennedy’ego, proponując wyjście z kryzysu. Związek Radziecki zgodził się na demontaż pocisków w zamian za zobowiązanie USA, że nigdy nie dokona inwazji na Kubę i zdemontuje pociski, które posiadał w Turcji i we Włoszech, które były tak samo niebezpieczne dla Związku Radzieckiego jak te na Kubie dla Stanów Zjednoczonych.

Prezydent Kuby Fidel Castro został wykluczony z tych negocjacji, który ostro skrytykował Chruszczowa za jego rolę, twierdząc, że inwazja będzie nadal stanowić zagrożenie dla wyspy.

Epizod ten zakończył się 29 października 1962 r. dzięki ustnemu porozumieniu, które mogło zostać wypracowane dzięki wzajemnemu zaufaniu obu przywódców. Chwila, która miała być świadkiem wojny nuklearnej, która zagroziłaby przyszłości ludzkości.

You May Also Like

About the Author: Nathaniel Sarratt

"Freelance twitter buff. Typowy adwokat kawy. Czytelnik. Subtelnie czarujący przedsiębiorca. Student. Introwertyk. Zombie maniakiem."

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.