kino | O Godardzie – The Jump

Po dziesięcioleciach, w których filmy sygnowane przez Godarda pojawiały się punktualnie jak w zegarku na festiwalach filmowych o niejasnych tytułach, podczas gdy wizerunek ich twórcy pogarszał się, przechodząc od zbuntowanego do brudno-starego, jeśli nie godnego podziwu, z obsesją na punkcie technologii mędrca, przeglądającego filmy, pamiętaj, jak prawdziwe były te filmy nam w latach 60. kazały nam czekać na kolejny i nieoczekiwany film; To zdumiewające, jak dogłębnie przeanalizowaliśmy zobowiązania polityczne grupy Dzigi Wiertowa, z tym, co naprawdę ciekawe, że zastanawialiśmy się, co przyniesie nam koniec okresu politycznego i co zrobimy dalej z późniejszymi pracami „ humanistyczne”, skąd się wywodzą i czy chodziło o pogorszenie jakości, czy o Prawdziwą odnowę.

Przez cały ten okres, cały ten proces bawiły nas lub prowokowały coraz bardziej nikczemne „myśli” lub ironia, które domagają się kontemplacji lub wywołują lekką pogardę, a które są łagodzone przez nieustanne przypominanie, że widzenie, jeśli tak myślę, czyni to. w sposób, który niekoniecznie jest w zasięgu reszty z nas; W międzyczasie jego filmy kontynuowały „myślenie” o zmieniających się obrazach: Belmondo naśladujący Bogarta, Piccoli zapraszający Bardota do kąpieli („Nie jestem brudny”), światowi konkwistadorzy wystawiający swoje pocztówki, Rewolucja Kulturalna Mao w zaraźliwej formie muzyka, świat Kończy się w korku, postać połyka jogurt jednym palcem w toalecie, dwóch Afrykanów czytających Lenina, nasze ulubione gwiazdy filmowe oszołomione nowymi rolami, natrętna seria wywiadów – przesłuchań dziesięcioletnich… starzy chłopcy i dziewczęta są pytani o walkę klasową i modelki, które kochają przyjemności życia, dobre wieści o najnowszych decyzjach CGT”la musique, c’est mon Antygona!Narracja ciągle się psuje, kończąc w formatach 3D lub w obrazach grubości motyli przed twoją twarzą.

Wszystko to bezustannie buduje w kierunku ostatecznej chamstwa w niewątpliwym głosie, który jest nieodłączny od jego idei pedagogicznej: to znaczy, że historia jest (nie mniej i nie mniej niż) historią kina. Dlaczego nie? Jeśli wszystko jest narracyjne, zawsze pośredniczy w nim ten lub inny obraz na plakacie, jak w opowieściach bitewnych w części pierwszej („Royaume 1- Enfer”) nasza muzyka (2004) same obrazy muszą walczyć, jak ludzie goniący się, krzyczący i wpadający do samochodów, wraz z ich specyficznymi historycznymi wzorcami: milczeniem lub głośnym, czarno-białym lub w technikolorze; Być może to wszystko, co Godard wie o historii, co nazywa kinem.

Poza historią kina, historią konkretnego filmu, skąd się wzięła? Z tych samych obrazów zaczerpniętych z jego najnowszych najlepszych filmów, pasja (1982), rozwija się w bardziej wysublimowanej dynastii Scenariusz „Pasji” (1982), który z pustej strony Malarmine (lub PlażaRównież smucić(młoda kobieta pojawia się próbując rozpocząć strajk)smucić). W takim przypadku powinien zbadać fabrykę, w której byłeś, z właścicielem, a następnie jego żoną, a następnie hotel, który prowadzisz. i wreszcie tajemniczy gość spoza filmu, próbujący nakręcić film z narracją, sam nękany obrazami, wielkimi obrazami świata, Tableau Vivantes Jeden z najwspanialszych obrazów świata, miniaturowa rekonstrukcja jego architektury: Jerozolima, przez którą przejeżdżają krzyżowcy, napędzani bezwzględnym koncertem fortepianowym Dworzaka, tak jak niechętni bankierzy i pożyczkodawcy gonią potencjalnego producenta filmowego. Ambitny reżyser zagraniczny jest tak samo niezdolny, jak inne postacie (jąka się, kaszle), nie potrafi odwzajemnić miłości żadnej kobiety, nie potrafi przekuć tych obrazów w narracyjne scenariusze, w końcu poddaje się i wraca do domu, do samej historii (Polska i Solidarność). Tym samym film stał się teraz alegorią nowej Europy i Europy peu z rzeczywistości: Wspaniała obsada reprezentująca Francję, Niemcy, Węgry i Polskę (Wielkie Tradycje) z rzekomym szwajcarskim reżyserem; Nigdy nie można przedstawić podstawowych tematów, takich jak miłość i praca; Świetne zdjęcia milczą jak Dlaczego dźwięk ciszyktóre Belmondo czyta w wannie; Ale Goddard ma swój własny teatr i teraz może zacząć kręcić swój własny film fantasy.

Scenariusz „Pasji” Teraz odtwarza taśmę, rozwija wszystko do tyłu, rozbija wyobraźnię na części składowe, zatrzymuje się na obrazach, nakłada je na siebie, wraca do źródeł i identyfikuje początki samego siebie. Teraz: dwa filmy o tym samym, dwa filmy o tym samym ciele = kino. Film lustrzany kina.

Kino to obraz, dźwięki, słowa (z domieszką pieniędzy), to samo życie lub takie życie, to wszystko jest kinem. Być może ostatnie filmy próbują zejść z drugiej strony, zacząć od narracji, scenografii, a następnie rozbić je, by dać nam hałaśliwym molochom kawałki w przezabawnej kolizji, a wszystko to przerywane okresowo surowymi zdjęciami, niemym filmem z dźwiękiem i odpływem . Historia.

Godard żył, jadł, oddychał i spał na filmach. Czy był największym reżyserem wszech czasów? Właściwe pytanie do gier planszowych. Tym, czym był jednak Godard, było samo kino, a kino odkryte na nowo w momencie jego zniknięcia. Jeśli kino naprawdę umierało, umierał wraz z nim. Albo jeszcze lepiej, kino umarło wraz z nim.

Wózek boczny

Artykuł został pierwotnie opublikowany przez Sidecar, blog New Left Review, przetłumaczony za wyraźną zgodą El Salto. Zobacz Michaela Witta”,przetwornik”, NLR 29.

You May Also Like

About the Author: Vania Walton

"Niezależny przedsiębiorca. Komunikator. Gracz. Odkrywca. Praktyk popkultury."

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.