Najlepsze filmy 2021

W tym bardzo dziwnym roku, w którym wciąż podążamy naszą drogą do długo oczekiwanej normalności, na próżno próbując przezwyciężyć tę przeklętą epidemię, kino trwa. Towarzyszy nam tak, jak robi to od ponad 100 lat, wyliczając fakty i przenosząc nas w odległe miejsca. Zniekształcanie światła i rzeźbienie czasu na rzecz piękna, sprawiając, że świat, po którym wędrujemy, jest odrobinę lepszy. Zostaw dowód tego, co nas otacza. Otwieramy drzwi wyobraźni i wyobraźni…

Wykorzystaliśmy go ponownie jako narzędzie do unikania, jako broń do rzucania lub po prostu odwracanie uwagi. W 2021 r. publiczność, wciąż podlegająca ograniczeniom, została ponownie zjednoczona z pokojami. Festiwale powróciły, aby zmodyfikować cały swój arsenał (Wenecja, Berlin, Sitges, San Sebastian, Valladolid, Cannes …), aby później zaprezentować światu swoje nagradzane dzieła: „Wydarzenie”, „Niefortunny pył…”, „Jagnięcina” , „Blue Moon””, „Ostatni pokaz filmowy”, „Tytan”…

W tym roku po raz kolejny śmialiśmy się, płakaliśmy, spaliśmy, podekscytowani, podekscytowani w tych ciemnych pokojach, siedzieliśmy obok nieznajomych (teraz również zamaskowanych) dzieląc te minuty, które ciągną się od otwarcia napisów kredytowych, aż wszystko rozpływa się w czerni lub na ekranie, który mówi „Koniec „W 2021 roku, pomimo tego, jak się sprawy mają, nadal oglądaliśmy kino, ponieważ wiele razy rozwiązanie znajduje się w filmach.

Oto dziesięć tytułów, którymi cieszyliśmy się przez te 12 dodatkowych miesięcy, a teraz, przed końcem roku, nie chcemy przestać Cię polecać.

Annette: Leos Carax

Bez wątpienia i przede wszystkim jest to film roku. Mało prawdopodobne wspólne przedsięwzięcie pomiędzy Leos Carax i iskry Spełniło się, a efekt w postaci musicalu nie mógł być bardziej satysfakcjonujący. „Mamy do czynienia z dziełem sztuki, które jest złożone, przesadne i barokowe, czasem niepokojące, ale wypełnione wspaniałymi chwilami, pięknymi piosenkami i naprawdę niezapomnianymi i wzruszającymi chwilami”. Możesz przeczytać pełną analizę Annette, klikając tutaj.

Moc psa: Jane Campion

Jeden z tych filmów, których nie można przegapić za nic na świecie. Misterny, uwodzicielski, mętny i niezmiernie piękny. To bardzo mało, aby być absolutnym arcydziełem, jeśli nie jest. Możesz przeczytać pełną recenzję, klikając tutaj.

To była ręka Boga: Paolo Sorrentino

Stosując równanie Felliniego-Sorrentyńskiego, które mówi, że „La Dolce Vita” jest równe „La Grande Bellezza”, łatwo jest wywnioskować, że „była ręka Boga” byłoby równoznaczne z „Amarcordem”. Paolo Sorrentino Odmawiając rezygnacji ze swojego zasłużonego tronu jako cesarza europejskiego kina, po powrocie do rodzinnego Neapolu odważa się odkryć na nowo wspomnienia z młodości, oferując nowe arcydzieło, które można dodać do swoich arcydzieł. Z wielkim uczuciem i bez odchodzenia od cnotliwego stylu, do którego jesteśmy przyzwyczajeni, w pierwszej połowie filmu przedstawia dużą rodzinę, pełną sympatycznych i różnorodnych postaci w komicznym tonie, aż do chwili, gdy na scenie pojawia się w kawałkach tragedia. Przez życie Fabito (młodego alter ego Sorrentino). W tle wspomnienie lat 80. i neapolitańskich mitów, w których boskość miesza się z profanum, a Diego Armando Maradona jest wszechobecnie wznoszony jako najświętsza figura zbawienia. „Ręka Boga” była filmem emocjonalnym, majestatycznym i inspirującym, w miarę możliwości bardziej Sorrentyńskim niż jego poprzednie dzieła, ale przede wszystkim pięknym filmem, który ma pozostać w pamięci.

Co Vadis, Aida?: Yasmila Zabanek

Niedawny i wybitny zdobywca Europejskich Nagród Filmowych niestety nie zdobył statuetki podczas ostatnich Oscarów dla najlepszego filmu nieanglojęzycznego. Mamy twardy, suchy film nakręcony nerwowo i rytmicznie w eskalacji Nie można naprawić. Bohaterka, imponująca Jasna Djuric, jest tłumaczką ONZ, która jak lwica walczy z zegarem, aby ocalić życie swojej rodziny podczas serbskiego oblężenia Srebrenicy podczas wojny bałkańskiej. Ujawnia bezkarność popełnioną przez armię serbską z pomocą bezczynności sił pokojowych NATO, jednej z najbardziej przerażających masakr, jakie miały miejsce w byłej Jugosławii. Straszne wspomnienie horroru w najczystszej postaci.

Niefortunne ruchanie lub szalone porno: Radu Judd

Amatorski filmik porno to preludium do tego filmu w formie trylogii, która zdobyła Złotego Niedźwiedzia na ostatnim Festiwalu Filmowym w Berlinie. Ta „komedia” pozbawiona wdzięku niesamowitej prostytutki jest filmowa, groteskowa, filozoficzna, chaotyczna i brutalnie współczesna, oderwana od wszelkich konwencji i trochę podobna do wszystkiego, co do tej pory widzieliśmy. Działa jak kpina z samej epidemii. Od pierwszego odcinka od bezludnej przechadzki ulicami Bukaresztu, po drugi odcinek odsłania serię przypowieści, które są czystym dynamitem, a później otwiera burzę burzową w intensywnej debacie na temat pornografii, moralności i literatury. . Special kończy się niejasnym i dociekliwym procesem. Strident Cinema-Punk to jeden z najsolidniejszych kin w krajach wschodnich. Film, który z łatwością można by zakwalifikować jako atak terrorystyczny. Kino mieszane, niepokojące, pretensjonalne, zaskakujące, niepokojące, rozkosznie wulgarne, bo obrzydliwie aroganckie. Nie zignorujesz teraźniejszości bez cieszenia się nią. Niewiele filmów tu i teraz ma tak dobre ujęcie.

Licznik kart: Paul Schrader

To, co początkowo pojawiło się jako film o pokerze, szybko zamienia się w powolny, gęsty film Noir, który jest eksploracją dręczącego ludzkiego ducha. Możesz przeczytać pełną recenzję, klikając tutaj.

Hiacynt (Akcyjny Hiacynt): Piotr Domalewski

To zupełnie niezauważona niespodzianka w obszernym katalogu Netflixa. Polski film noir, którego akcja rozgrywa się w latach osiemdziesiątych, klasyczna stylistyka i znakomicie wyreżyserowana Piotr Domaliusz. Elegancki, mroczny i niepokojący dramat kryminalny, który wyróżnia się jako surowy i szorstki film, mający na uwadze anty-LGBTQ politykę współczesnej Polski.

Wszystkie moje oczy: Hadas Ben Urouia

Jedna z niespodzianek Festiwalu Filmowego Atlantida z Berlinale. Intymny, szczery i pokoleniowy portret sprzeczności i niepewności tysiącletniej młodzieży w państwie Izrael. Nowy film wyreżyserowany przez „Ludzie nie są mną” (2016), gdzie wyłania się interpretacja pierwszego bohatera, Eliszewa Wola. Film, który przechodzi od ogłuszającego hałasu do absolutnego spokoju dzięki trzem przecinającym się opowieściom, które sprytnie odnoszą się do seksualnych i emocjonalnych doświadczeń swoich bohaterów.

Shiva Baby: Emma Seligman

Ze świeżością przerywa początkujący Emma Seligman na arenie międzynarodowej. Jej pierwszym elementem jest niskobudżetowa, kwaskowa tragikomedia, której akcja rozgrywa się podczas pogrzebu członka amerykańskiej społeczności żydowskiej. To film, który niezręcznie patrzy na klasyczny sitcom, podczas okrutnego robienia zdjęć rentgenowskich przez pokolenia. Miał odkryć aktorkę Rachel Synnott, która gra Danielle, apatyczną i czarownicę królową, która czeka pokręcona podróż, taka, w której wszystko idzie na korzyść zwiastowanej kolosalnej katastrofy. Smaczny

Legion samobójców: James John

Pomimo niezrozumiałego hitu w kasie, ten letni film spełnia wszystkie wymagania, jakie powinien moim zdaniem mieć film o superbohaterach. Akcja, komedia i prosta rozrywka. To takie proste, bez zastanowienia lub”ChristophernoladasJak taki przezabawny film mógł się nie udać z tak uroczym zespołem szorstkości w roli głównej? Przygody tego fatalnego oddziału mutantów to świetna popcornowa zabawa na najwyższym poziomie, a „Oddział samobójców” jest rzekomym filmem roku. James Gunn, który miał już na koncie „Z Strażnikami” The Galaxy, pokonując go, dostarczając gorącą i twardą komedię dla nastolatków, stoi na przeciwległym końcu niezliczonych innych trików tego gatunku, niezależnie od tego, czy jest zatytułowany „Eternals” czy „La liga de Justice” (w dowolnej wersji) .

You May Also Like

About the Author: Vania Walton

"Niezależny przedsiębiorca. Komunikator. Gracz. Odkrywca. Praktyk popkultury."

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.