Niepowstrzymany postęp postfaszyzmu – Diario Digital Nuestro País


Hiszpańscy neofaszyści. plik

W nowoczesnej demokracji, stworzonej na obraz i podobieństwo masowej rozrywki, gdzie ideologiczna głębia zmienia się z każdą minutą w telewizji, polubienia w sieciach społecznościowych, które działają dzięki najmroczniejszym strategiom poinformowani obywatele, którzy delegują swoją świętą suwerenność za pośrednictwem urny wyborczej dla uprawnionych przedstawicieli, którzy bronią ich interesów.

Politycy, z jednej lub drugiej strony ideologicznego spektrum oraz tradycyjnych i wyłaniających się sił, są niewiele więcej niż „wpływowymi”. Są bardziej zainteresowani dobrym pojawieniem się na obrazie lub pozbyciem się odpowiedzialności w inicjatywach oddzielonych od ulicy, a raczej niż podporządkowanie się ich misji, polegającej na przedstawianiu instytucjom problemów, interesów, nadziei i pragnień ich wyborców.

Ta złożona panorama, będąca uosobieniem triumfu postprawdy, teorii spisku i oszustwa, nad nauką, logiką, rozumem i zdrowym rozsądkiem, stanowi niezaprzeczalne zwycięstwo tych, którzy zawsze próbowali zarządzać masami poprzez manipulację, alienację i izolację.

Wydaje się, że od czasu klęski faszyzmu po II wojnie światowej rak ten został wykorzeniony z ludzkich społeczeństw, pomimo jego stosowania w tak zwanych systemach „bezpieczeństwa narodowego” sponsorowanych przez Stany Zjednoczone w okresie zimnej wojny. , Szczególnie w Ameryce Łacińskiej i innych częściach tak zwanego „Trzeciego Świata”.

Niemniej wykluczający prawicowy ekstremizm potrafił ukrywać, a po upadku muru berlińskiego znormalizował swoją nieludzką retorykę nietolerancji, dzięki czemu zyskiwał na ukryciu nie tylko w krajach zależnych, ale iw krajach rozwiniętych. samo. Nawet teraz, po tym, jak debata polityczna została opróżniona z idei i zignorowana przez neoliberalne zjednoczenie ideologii, w końcu pokazuje swoje oblicze, zmieniając się w neofaszystę lub postfaszystę, który wykorzystuje demokratyczne narzędzia do zaistnienia w świecie. Stąd demontaż demokratycznego państwa prawnego i jego podstawowych instytucji.

Po huraganie Trump nastąpił Brexit, a także wzrost popularności populistycznych przywódców w krajach takich jak Polska czy Węgry. Wkrótce Bolsonaro w Brazylii lub Buckili w Salwadorze przejął władzę w Ameryce Łacińskiej w sposób demokratyczny. Nawet Kostaryka, kraj z najstarszą w regionie tradycją wolnych wyborów, miał zostać rządzony przez fundamentalistycznego chrześcijańskiego kaznodzieję.

Jaki jest wspólny mianownik między tymi przywódcami? Przede wszystkim są „outsiderami”, którzy wkraczają do polityki z innych sfer, z powszechną obietnicą walki z koncepcją Manoy. „Szalona korupcja”, aby narzucić porządek siłą, jeśli to konieczne, wraz z tradycyjnymi wartościami religii, rodziny i życia. Kiedy już opanują instytucje, zakładają istnienie mesjańskich przywódców, którzy dzielą społeczeństwo na „dobre” i „złe”, zachęcając do skupienia całej władzy we własnych rękach, dla których nie wahają się zlikwidować podziału władzy która od tego czasu w czasach Jeffersona i Montesquieu stanowiła znaczną część definicji demokracji, obok wolnych wyborów.

W tym sensie wykorzystują swoją większość wyborczą, aby zdławić sprzeciw, ignorując fakt, że demokracja w rzeczywistości nie opiera się tylko na woli większości, ale na absolutnym poszanowaniu interesów, praw i wolności wszystkich mniejszości.

Kroki po wybuchu epidemii, aby uzyskać pełną kontrolę, są wykonywane ręcznie: Definiowanie przeciwników wewnętrznych, „innych”, na podstawie ideologii, rasy, religii lub jakichkolwiek innych względów, którzy są wrogami społeczeństwa; Rząd poprzez głębokie posty w sieciach społecznościowych i dyskredytujące oficjalne kanały komunikacji korporacyjnej; Prześladowanie dziennikarzy i mediów krytycznych wobec Najwyższego Przywódcy; Poprzyj wezwanie do wyborów, aby zdobyć przytłaczającą większość, która pozwoli zignorować podział władzy; Usunięcie jakiejkolwiek władzy, która może z jednej lub drugiej instytucji republiki zabrać głos przeciw ideologicznej jednorodności państwa bez kontroli i równowagi; I wreszcie zmiana prawa lub konstytucji, aby „siłacz” mógł utrwalić swój reżim.

Najniebezpieczniejsze jest to, że wszystkie te czynności często odbywają się za zgodą urny wyborczej, bo obywatele, którzy zmienili się w drużynę przywódców, wolą być prowadzeni z ciężką ręką, jakby byli niemowlętami. Przed podjęciem indywidualnej i zbiorowej odpowiedzialności za zaangażowanie się w korygowanie problemów dotykających społeczeństwa.

W ten sposób obrońcy prezydenta Salwadoru, Nab Bokela, twierdzą, że jego decyzje były demokratyczne i zgodne z prawem, ponieważ inne uprawnienia państwa były „skorumpowane”, zapominając o tym, że władza korumpuje; Ale ta czysta moc całkowicie psuje. Ponadto pominęli część, w której prezydent Salwadoru przedstawiał interpretacje konstytucji i praw bardzo odpowiadające jego interesom, a tym samym kraj Ameryki Środkowej nie miał już mechanizmów zapobiegających nadużyciu władzy przez władzę wykonawczą, która kontrolowała władzę wykonawczą. gałąź. Ustawodawcza i sądowa teraz.

Coś podobnego dzieje się z osunięciem się w sondażach prawicy i skrajnej prawicy 4 maja we Wspólnocie Autonomicznej Madrytu w Hiszpanii. Fakt, że rząd ma poparcie urny wyborczej, dzięki umiejętnemu marketingowi fałszywej dychotomii między socjalizmem a wolnością oraz prostytucji, aby druga koncepcja oznaczała wyłącznie prawo do pomijania przepisów dotyczących odosobnienia z powodu COVID. 19, napij się piwa z przyjaciółmi lub idź na walkę byków, to sugeruje, że najbardziej perwersyjny mechanizm manipulacyjny działał na korzyść popularnej partii, teraz na łasce potrzeby parlamentarnego poparcia faszystów Vox, aby móc rządzić. W każdym razie na całym świecie z dnia na dzień zmniejszają się odległości między centroprawicą a skrajną prawicą, a poza Niemcami (gdzie pamięć o nazizmie jest wciąż bardzo ciężka) chadecy byli socjalni. Chrześcijanie i liberałowie najlepiej poddają się skrajnej prawicy w zamian za poparcie neoliberalnego modelu w sferze gospodarczej.

Odpowiedzialność za powstanie postfaszyzmu nie może leżeć wyłącznie w wyjątkowym dyskursie, który panował od upadku socjalizmu marksistowskiego w Europie Wschodniej, ogłaszając „koniec historii” i ostateczne zwycięstwo kapitalizmu. Aby konkretnie walczyć z reakcyjnym ekstremizmem, przyszedł czas na samokrytykę lewicy, która od wielu lat ucieka się do klasztorów uniwersyteckich i instytutów badań społecznych oraz w debatach teoretycznych, co oznacza porzucenie przestrzeni między klasami. Najmocniej uderzył neoliberalizm, zwłaszcza na marginalnych obszarach miejskich, wiejskich i przybrzeżnych, byty, które, podobnie jak fundamentalistyczne kościoły, hipnotyzują ludzi doktrynalnymi interpretacjami zasad biblijnych, stając się substytutem państwa, wręcz wycofując się z powodu strukturalnych środków dostosowawczych w obszary pomocy społecznej, socjalizacji i edukacji.

Wyzyskiwane klasy, którym brakuje świadomości klasowej, są podatnym gruntem dla łatwych przemówień o nienawiści, patriotyzmie, bezpieczeństwie, porządku, ocaleniu „wartości moralnych” oraz idealizacji przeszłości i mesjańskiej inteligencji. Te sektory społeczne na długi czas pozostawiono własnemu aparatowi z powodu egzystencjalnej traumy, jakiej doznała lewica, gdy nieporozumienia, takie jak dyktatura proletariatu, gospodarka planowa i państwowa własność środków produkcji lub równość okazała się katastrofą i autorytarną dystopią.

Jednak świat postfaszystowski poniósł w USA poważną klęskę zwycięstwem obecnego prezydenta Joe Bidena. Czy ten fakt będzie miał globalne reperkusje, czy też będzie łukiem w ekstremalnym rozwoju postfaszyzmu? Mam szczerą nadzieję, że jest to zmiana, której potrzebuje wahadło historii, tak że po przechyleniu się daleko w prawo powróci teraz do umiaru, do centrum, a na koniec do ludzkiego, demokratycznego i libertariańskiego lewica, która jest jedynym nurtem ideologicznym zdolnym do promowania przejścia od wyczerpanego, reprezentatywnego, liberalnego, burżuazyjnego systemu do bardziej inkluzywnej, partycypacyjnej, przejrzystej i bezpośredniej socjaldemokracji. Ale aby to miało zastosowanie, postępowe grupy polityczne, humaniści, feministki i ekolodzy muszą ponownie połączyć się z ulicą, mieszkańcami slumsów i ponownie przyjąć rolę spotykać się z promotorami przestrzeni, gdzie ludzie mogą uzyskać krytyczny obraz rzeczywistości, wspierany przez rozwój nauki, logiki i rozumu.

Manuel D. Arias Mong jest

Media społecznościowe

You May Also Like

About the Author: Vania Walton

"Freelance twitter buff. Typowy adwokat kawy. Czytelnik. Subtelnie czarujący przedsiębiorca. Student. Introwertyk. Zombie maniakiem."

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *